ความเป็นมา นนส.17/27                                                                                                      กลับหน้าแรก
 ความเป็นมา นนส.17/27

มื่อเดือน มี.ค.พ.ศ.2527 มีกลุ่มเด็กหนุ่ม ที่มีความใฝ่ฝันจะเป็นรั้วของชาติ ได้เดินทางไปสมัครสอบนักเรียนนายสิบ ที่ทางการประกาศว่า เรียน 1 ปี จบออกมา ได้รับการประดับยศ  สิบเอก ขั้น 8 เงินเดือน 1,950 บาท เริ่มฝึกษึกษาตั้งแต่วันที่ 1 พ.ค.พ.ศ. 2527 มีทั้งหมด 16 เหล่า ในที่นี้รวมถึง นนส.ที่เรียนตามกองทัพภาคต่าง ๆ ในปีเดียวกัน  แต่เหตุการณ์กลับแปรเปลี่ยน เมื่อ 1 ต.ค. พ.ศ. 2527 ซึ่ง นนส.17/27 กำลังศึกษาได้  6 เ ดือน ทางการออกกฎระเบียบมาใหม่เรื่องชั้นยศ จะต้องเริ่มจาก สิบตรี และขั้นเงินเดือนก็ปรับขยายเพดานสูงขึ้น เหมาะสำหรับ คนที่เงินเดือนตัน แต่คนที่บรรจุใหม่ ไม่มีประโยชน์เลย ลดยศ ขั้นขยาย แต่เงินเท่าเดิม จึงมีการประท้วงไม่ยอมเรียน  แต่ด้วยระเบียบและ ความเป็นนักศึกษา ไม่มีอะไรที่จะไปต่อรองได้ จึงจำยอมร่ำเรียนจนจบแม้สิ่งที่หวังไว้จะถูกลดสิทธิ์ไปบ้าง  เพื่อนบางคนเป็นสิบตรีมาแล้วครั้งหนึ่งต้องมาติดซ้ำอีก  จึงมีนิยาม ที่พูดให้กำลังใจตัวเองว่า " ไม่น้อยใจในโชคชะตา"  เพื่อข่มใจตนเองให้ตั้งหน้าตั้งตาฝึกศึกษาต่อไปจนจบหลักสูตรและได้รับการประดับยศ " สิบตรี" เมื่อ 30 เม.ย พ.ศ. 2528 จึงแยกย้ายกันเพื่อบรรจุเข้ารับราชการตามหน่วยทหารทั่วประเทศ   และการที่ได้ยศ สิบตรี  ซึ่งก็เป็นอุปสรรคในการทำงาน เพราะความก้าวหน้าจะช้ากว่ารุ่นพี่ๆ ถึง 6 ปี เพราะต้องครองยศ สิบตรี 1ปี สิบโท2 ปีและสิบเอกอีก 3 ปี ถึงจะก้าวต่อไปข้างหน้าได้ มันก็แสนยาก ต่างจากรุ่นพี่  จบออกมา 1ปี  สอบจ่าได้ ยศ  จ.ส.อ. เลยไม่ต้องรออะไร จนถึงขณะนี้  เพื่อนๆบางคนยัง ครองยศ สิบเอก จนถึงบัดนี้   23 ปีแล้ว ในรุ่น จะมีชั้นยศตั้งแต่ สิบเอก –  พันโท  ก็แล้วแต่โชคชะตาอีกเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรพวกเรายังรักกัน เพราะสวมรองเท้าคอมแบท มาพร้อมกัน ฝึกมาด้วยกันเหงื่อไหลเป็น ปี๊บๆ กว่าจะติดสิบตรี กินข้าวหม้อเดียวกัน ทุกๆปีจะมีการพบปะสังสรรค์กัน โดยผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพ แต่ด้วยการเป็นทหารต้องมีภารกิจต่าง ๆมากมาย พวกเราจึงไม่อาจรวมตัวกันได้ครบ แม้แต่ครั้งเดียว น่าจะมีแหล่งเดียวที่เราจะเจอกันได้ทักทายกัน ก็ในหน้าเวปไซค์นี้  จึงอยากให้พวกเราใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์ที่สุด

                                 บทความนี้ผู้จัดทำเขียนขึ้นมา  ตามความรู้สึกนึกคิดของผู้จัดทำเอง  อาจไม่ถูกต้องก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

                                                                                                 

กลับหน้าแรก